Pełna definicja
Bankowy Fundusz Gwarancyjny to polska instytucja utworzona w 1995 r., której głównym zadaniem jest gwarantowanie środków pieniężnych zgromadzonych w bankach i spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (SKOK). W przypadku upadłości banku BFG wypłaca deponentom równowartość zgromadzonych środków do limitu 100 000 euro na osobę, na bank (w przeliczeniu na PLN wg kursu z dnia upadłości). Limit dotyczy sumy wszystkich kont, lokat i kart debetowych klienta w jednym banku. Wypłata następuje w ciągu 7 dni roboczych od ogłoszenia niewypłacalności. Gwarancja obejmuje środki w PLN i walutach obcych. Nie obejmuje: obligacji, akcji, jednostek funduszy inwestycyjnych (te są w TFI, nie w banku), obligacji bankowych. Od 2016 r. BFG zarządza też procesem przymusowej restrukturyzacji banku (resolution), alternatywą dla upadłości. Wszystkie banki z siedzibą w Polsce są obowiązkowymi uczestnikami systemu.
Konkretny przykład liczbowy
Klient ma w banku X: 80 000 zł na koncie + 200 000 zł na lokacie = 280 000 zł. Bank upada. Limit BFG to ok. 450 000 zł (100 000 € × 4,50). Klient odzyskuje 280 000 zł w pełni (nie przekroczył limitu). Gdyby miał 500 000 zł, odzyskałby tylko ok. 450 000 zł; pozostałe 50 000 zł traktowane jest jak wierzytelność upadłościowa.
Powiązane pojęcia
Terminy, które często występują razem z BFG — warto znać wszystkie, żeby rozumieć umowy kredytowe.
